d' Manna u aa[n] Seidl Böia aa[n]g'schafft, dös haut wieda 3 Kreuza kost' — san va dean zwaia Böiakreuzastücklan öwa nea[r] nuh zwäi[n] Kreuza bliebm. — „Trink' fei[n] niat sua galing!" sagt ma Klaina, „da ma recht lang dau sitz'n bleibm dörbm" — „Waißt wos," sogh i, „ich ho fei[n] schöia gaua kain' Dua[r]scht, kaff' ma[r] a paa[r] Kasla, daß 's Böia bessa schmeckt." Füa[r] jedan aa[n] Schaufkasl, möcht wieda zwäi[n] Kreuza; u sua waa[r]n ma mit'n Göld dawal firti g'west. Affa hobm ma's Braud dazou affazuagn u gess'n u trunk'n, daß hell as waa[r]. 's Seidl Böia is gaua niat allag'word'n. Wöi owa druabm am Tanzbuad'n d' Musikant'n zan spiel'n aa[n]g'fanga hobm, hobm ma g'schwind astrunk'n u san affi. Dawal waa[r] d' Zigarr'n a scho[n] wieda z'sammg'raucht u i ho möin wieda d' Pfeifm aa[n]zünd'n.

Sua how i mi holt mit mein Klain aa[n] d' Wänd unta 's Musikant'nbäierl hi[n]g'stellt u ho zoug'schaut. Deiamal is a Bakannta oda Vetta za uns hi[n]kumma: „Sats leit a dau, Wittsboubm? Dau trinkt amal!" U dau how i jedasmal recht fest trunk'n — döia Kasla waa[r]n scharf — u wöi i sua ra paa[r]mal g'höri trunk'n g'hatt ho, künnt ma da Olwara, i gäih hi[n] u pack sua ra Maad aa[n] u fang holt mit ihr aa[n], in dös G'schoi ei[n]z'olwan. Vanäih is 's niat recht z'sammganga; i ho niat g'wißt, schöll i wüsta owa hott, schöll i d' Pfeifm haltn, daß's ma niat as'n Mal affasöllt, owa d' Maad; owa affa bin i scho[n] dra[n]kumma, how a glei mit'n Stiefl fest ei[n]pucht u amal guchzt, u d' Maad haut g'sagt: „Höias, Du kaa[n]s owa!"

A Wal is 's scho[n] nuh gout ganga. Wöi owa dös Stückl gaua kaa[n] End' nimmt, is ma denna ra weng anascht g'woad'n. G'wißt how is wuhl, daß 's a Schand is, wenn ma endara ashäiat, alls wos 's Stückl as is, owa i mou[ß] grod sua a lang's dawischt hobm! Af aa[n]mal wia[r]d ma kuhlschwaa[r]z voa[r]n Aughan. „Häia ma af!" dös how i nuh g'sagt, affa bin i scho[n] daug'leg'n a, katzabraat, u d' Maad a mit, u nuh a paa[r] anara draf — u affa mou[ß] Stückl glei as g'west sa[n]. Mi' hobm sie affig'schleppt aa[n] d' Luft, u wöi i wieda za mia[r] kumma bin, knöit ma Klaina newa meina u greint: „Kumm, gemma haim, i mogh nimma daubleibm,