Die Wette war gewonnen, aber halt . . .

Ein Histörchen aus Schlaggenwald — Ob es wahr ist?

Von Alfred Hanig

Woar dåu amål a Tuarnfest in da Pinga ban Schlaggawål(d)a „Jahnheim" u selln Såmsta håut dös Stadtl a schäins poar Turna u Turnerinnen af sein Katzekuapf-Pflåsta gseah. Geghan Åubmd håbm sich wuhl vül valoffm, a poar van Lustigstn san owa — r aa zan „Schäin Bürgha" ein, wal ma jå a wos gegha Hunga-r u Durscht tou(n mou(ß, wenn da Togh lång is. U sua is dona a schäina Gsellschaft zsåmmkumma, wöi sa da Teifl häit schänna-r am Schubkoarn zsåmmfahrn kinna. Da Koarl, a Bäckamaasta va Koarlsbod woar a dabaa. U aa sei(n Freund, da Otto. Aa ea(r woar a Bäckamaasta. Wal glau döi Schlaggawal(d)a Weckn vül gräißa woarn wöi d Kårlsboda, san af oa(n mål ålla Weckn asn Semmlkürwlan afzwäi(n Haffm vuarn Koarla u vuarn Otto zsammgschuabm wuarn, damit sie sich a Musta mit hoimnemma kinna. U gstichlt is woarn, daß döi Zwäi(n se schöia niat dafånga håbm künna. s' Meist owa håut möin dabaa da Koarl oowüahrn, wal hålt da — r Otto gaua sua — ra maalfaals Louda woar.

U wöi dåu da Koarl sua mit sein zwaia Händn ümfachiert, moint da „Schai(n Bürgha", ear sollat nan fei(n niat sein Uafm dabaa-r a(n)haua. „Wa(r jå koa(n Wunna", sagt da Koarl, „ba dian Löcharan, wos dear scho håut!" Owa dåu håut ear an „Schäin Bürgha" schlecht kennt. „Dear touts nuch wöi lång, a sua-r u dian mächt i(ch seah, wos dian Uafm a(n-schmeißat! „Wos wett ma?" hölt da Koarl d Händ hi(n, „du kröigst draahunnert Kronan, wenn i(ch dein Uafm niat a(n)reißn koa(n!" „Döi zohl i gearn", meint da „Schäina Bürgha" draf u a(n)gschlogn woar aa scho. Da Koarl owa håut se jå als Bäck mit Üafaran a weng askennt, schaut se dian gråußlukatn, håuchn Kachluafm va-r ålln Seitaran oa(n, långt åffi nåu(ch a-r an Eck doa(r u mit a-r an kloin Ruckala san ållzsåmm in da Stubm a scho mittn in a-r-a Roußwulkn gsessn, wal dea-r Uafm nea(r sua zsåmmgrumplt is. Leitla woar dös a Gewüargh. Ålls håut gråppt u gwischt, blåusn u suagåua gschimpft! Wöi se åffa da Wiarwl a weng glegt ghått håut u da Rouss aa, dau haut wuhl da Koarl hårt dreckata Händ ghått, owa-r in ihnest woarn aa scho döi draahundert Kronen glegn, wos nan da „Schäina Bürgha" uastaglei zohlt ghått håut.

D Wett woar gwunna u spata-r is äihmål nuch d Riad davoa(n gwest. Da Koarl wollt owa niat gearn drua(n darinnert wearn. Er håuts niat jedan gsågt, owa es is doch askumma, daß ear håut möin füars Setzn va-r an neia Uafm fünfhunnert Kronan zohln.

Af Kulm

Von Rudolf Sabathil

Da Michl håut zan Stoffl gsagt: „Wåißt wos, öitza is's sua schäi(n, miar könntn mitanannä af Kulm wållfohrtn gäih(n."

Dear sagt: „Dös brauchat ich scho lång u s Wei(b redt miars soot a(n. Es klaubm sich glei a poar Sündn zsåmm. Ba diar wiards aa sua sa(n. Drüm moin ich, måch mas a glei recht, daß hülft af längara Zeit. Miar straan in d Stiefl Arwas ei(n. Zwou Stund is jå niat weit."

„Hm", sågt da Michl, „miar is's recht, miar wearns jå wuhl dazwinga. San miar near amål am „Engl" in Kulm. Es wiard uns niat ümbringa."

Richtigh, am schönstn Werkatogh, es woar scho fröih bazeit, Dåu gänga sie u s Pfeifal schmeckt, dös woar a hella Freud. Sie gänga nuh koa(n Vöierlstund, dåu sågt da Stoffl: „Woart, ich setz mich a wengal dåu am Stoa(n. Kreuz, san döi Arwas hoart!" U wöi sie gänga wieda-r a Waal, dåu bleibt da Stoffl stäih(n. Es treibt nan as an kåltn Schwitz, ear koa(n fåst nimma gäih(n. „No Herrghal du! A sua-r a Bouß, ich koa(n)s nimma datrogn, u du schleichst weg u låchst dazou, åls häit dös neks za sogn!" „Ma(n Löiwa", sågt da Michl draf u håut mi(t)n Stiefl afpocht. „Ich ho(b hålt äih ich gånga bin, mei(n Arwas zäierscht kocht!"