s' Pfeifl

von Anton Lenker, † 1930

Nåust bin i oa(nran Summatogh
am Wies'nrånd knapp oa(ran Booch
ganz tramvalauan g'sess'n,
dåu fängt da Felwa z'fischpan oa(n
u sågt za mia(r: „Du ålta Moa(n,
haust's Gungsa(n scho vagess'n?

Als Bou haust fei(n mi näi va(r)åcht,
haust schäina Pfeifla as mia(r g'måcht.
Dös wia(r)st hålt nimma kinna.“
„Wos? sogh i draf, „Dös wea(r)n ma seah!“
u mach mi üwa'n Felwa hea(r,
's schö(n)st Astl assa z'finna.

Dau how i's, schneid droa(n) hi(n u hear(r,
leg's hi(n af's Knöi, sua üwa quea(r),
grod wöi in gunga Gåuan.
Mi(t)'n Messa klopf i fleissi draf
u sogh dazou a Sprüchl af;
koa(n Würtl gäiht valåuan.

U wöi i dös recht oft sua måch,
dåu läist sich d' Rind'n u ich låch.
Dåu ho(b i ja scho gwunna!
Nea nu a kloina kurza Wal
u's Pfeifl steck i scho in's Mal
u gäiht! Is dös a Wunna?

A na(n! Ma mirkt si nex sua gout,
als wos ma kloa(n)weis red't u tout.
Sågt wea(r: „Ich koa(n se nimma.
Ho s' ganz valernt ma(n Hoimatsprouch
draß in da Fremd ba Möih u Plaugh,“
dåu mou(ß wos neat recht stimma!

Landsleute! Zahlt pünktlich die Bezugsgebühren für den „Heimatbrief"