Wos is scho(n a Gouha

Wieda gäiht a Gouha z'End
u wöi håste is dös grennt.
Kaum woar' Jänna, wår's scho Mai
u da Summa gschwind vabei.
Fålln dånn Blaa(tt)la, san Fölla laa,
moint ma neat daß wouha waa.
Åwa s'Gouha, es gäiht z'End —
u's letzte Stückl am ärghstn rennt.

November, Dezember, a düstara Zeit;
Traurigkeit befållt d'Leit:
Ma grüwlt nouch üwas Sterbm, üwan Toud
u fräigt, wos für an Sinn as Lebm hout;
am meisten döi Åltn, döi scho(n sua gnoucht droa,
fräign unnan Herrgott, ob ea's aafhåltn koa,
Åwa 's Gouha es gäiht z'End — schauts nea, wöi dees aalt u rennt!

As Christkinnl hålt's z'Endgäih(n a kloins wengal aaf;
Döi Åltn, wöi döi Gunga gfraan se draf.
A påår tooghlång vagißt ma ållas Leid
singt Weihnachtsliedla wöi in fröihara Zeit.
U san goua kloina Kinna in Haus — jå dånn is d'Freid b'sonders grouß.
Åwa as ålte Gouha rennt — a bisserl nü — u bål(d is z'End.

Döi letzn Stündla am Silvestertoogh,
vo gårschtinga Zeich köina häian mogh.
Ma zöigt se schäi(n oa, ma ißt u trinkt,
Wein u Musich oin in Stimmung bringt.
Ma dazühlt u scherzt, ma tånzt u låcht,
u ållas wårt af d'Mitternåcht.
Mecht da Zeigha an letztn Ruck, as is — nimma kinnt dees Gouha zruck!

As Naie liegt af oamal vor uns weit offn;
oanemma möin mas — u ner hoffn.,
daß Gouts uns bringt; neat Krånkhåt, neat Toud
u daß da Herrgott gschickt lenkn tout.
Åwa as Naie lafft aa glei davoa —
am äierschten Jänna fängt's scho oa.
Fallt van Kolena Zetterl üm Zetterl,
ånaranånågreiht gi(b)ts gschwind a långs Ketterl.

U kam wårs Fewa is scho wieda Mai u da Summa schnöll vabei.
Da Herwast, da Goldene, erinnert uns droa,
wöi schnöll dees Gouha laffn koa.
Drüm nutzt's as Lebm —
måchts Beste dras —
oamal is as Gouha fuä(r imma as.

Eingesandt von Otto Hofmann, Rabensgrün